Φέραμε παλιά ρολόγια, κάποια χαλασμένα εδώ και χρόνια, και μιλήσαμε για το πώς έχει αλλάξει η σχέση μας με τον χρόνο από τότε που ζούμε με ειδοποιήσεις στην τσέπη.
Καμία ατζέντα, κανένα χρονόμετρο — μόνο μια βραδιά όπου ο χρόνος πέρασε με τον δικό του ρυθμό.
Κάποιοι έφεραν ρολόγια-κειμήλια από τους παππούδες τους, άλλοι απλώς ήρθαν με μια ιστορία για το πώς νιώθουν ότι η μέρα τους «φεύγει» χωρίς να το καταλαβαίνουν. Η κουβέντα ξεκίνησε από τα ρολόγια, αλλά γρήγορα πήγε αλλού.
Μιλήσαμε για το πόσο διαφορετικά περνάει ο χρόνος όταν διαβάζεις ένα βιβλίο σε σχέση με όταν κάνεις scroll, για τη διαφορά ανάμεσα σε «σκοτωμένο» χρόνο και χρόνο που πραγματικά θυμάσαι.
Κάποια στιγμή σταματήσαμε να κοιτάμε ρολόγια εντελώς — δεν ξέραμε πόσο είχε περάσει, και αυτό ήταν, τελικά, το πιο ενδιαφέρον μέρος της βραδιάς.
Φύγαμε αργά, χωρίς κανείς να έχει κοιτάξει την ώρα για αρκετή ώρα — κάτι σπάνιο πια, και ίσως γι' αυτό αξέχαστο.

