Ξεκινήσαμε από την πλατεία Μοναστηρακίου χωρίς προκαθορισμένη διαδρομή — μόνο μια γενική κατεύθυνση και διάθεση να χαθούμε λίγο. Καμία οθόνη, κανένα GPS, μόνο κουβέντα και τα στενά της πόλης.
Μια βραδιά που θύμισε πως η Αθήνα έχει ακόμα πολλές γωνιές που δεν έχουμε προλάβει να δούμε, ακόμα κι όσοι ζούμε εδώ χρόνια.
Περάσαμε από μικρά μαγαζιά που δεν είχαμε ξαναδεί, σκάλες που οδηγούσαν πουθενά και ξαφνικά σε μια απρόσμενη θέα, και αυλές κρυμμένες πίσω από πόρτες που θα προσπερνούσαμε σε άλλη περίπτωση βιαστικά.
Η ομάδα χωρίστηκε αρκετές φορές σε μικρότερες παρέες, ο καθένας με τον δικό του ρυθμό — κάποιοι σταμάτησαν να φωτογραφίσουν μια πρόσοψη, άλλοι απλώς κάθισαν σε ένα σκαλί για να συζητήσουν.
Καταλήξαμε σε μια γειτονιά που κανείς δεν είχε προγραμματίσει, με τα πόδια να πονάνε λίγο αλλά με πολλή διάθεση να το ξανακάνουμε — αυτή τη φορά με διαφορετική αφετηρία.
Ό,τι κρατήσαμε από τη βραδιά δεν ήταν φωτογραφίες (δεν βγάλαμε πολλές), αλλά η αίσθηση ότι η πόλη έχει πάντα κάτι καινούργιο να δείξει, αρκεί να περπατήσεις χωρίς προορισμό.

